پر بحث ترین
روایت رسول‌زاده از روند مهندسی انتخابات هیئت رئیسه شورای شهر کاشان
رئیس پیشین شورای شهر کاشان در نطق پیش از دستور خود گفت: این که عده‌ای با هر نام و نشان و با حداقل ...
كاشان آنلاين چرا؟
 علی فلاحیان
عیادت آیت الله یثربی از مقام معظم رهبری
آیت الله یثربی با حضور در بیمارستان محل بستری رهبر انقلاب از ایشان عیادت کردند .
هنر شهرستانی
 پیمان گرامی
وظیفه اورژانس اجتماعی چیست؟
به گزارش کاشان آنلاین، با توجه به آغاز به کار اورژانس اجتماعی در کاشان، متن زیر به بررسی وظایف این ...
مسابقه مرگ در مرنجاب: 2 کشته و 3 زخمی + تصاویر
اصابت ماشین جیپ به پژو پارس در جاده مرنجاب دو کشته و سه زخمی بر جا گذاشت. یکی از این حریم‌های خیلی ...
تشكل جديد حاميان احمدي نژاد در كاشان
گفته مي شود كه به تازگي نيروهاي حامي احمدي نژاد در تشكل جديدي گرد هم آمده اند. اين افراد پس از شكست ...
  • نظرسنجی

اگر در انتخابات مجلس در حوزه کاشان و آران وبیدگل شرکت خواهید کرد ترجیحا به کدام نامزد رأی خواهید داد؟

نامزد کاشانی - 47.2%
نامزد غیرکاشانی - 14.1%
تفاوتی ندارد - 38.7%

كل آرا: 566
اين نظرسنجي به پايان رسيده است on: 19 فوریه 2016 - 00:00

خاطره بازی در حوالی اول مهر با طعم سوگواری برای روزگار تلخ یک مدرسه 46 ساله ؛

رای دادن به این مورد
(0 آرا)

مهدی سلطانی راد؛ 

کاشان آنلاین: با تخریب چند سال پیش دبستان پسرانه‌ی فردوسی در خیابان امام خمینی و سرپا شدن یک دبستان خیرساز دخترانه به جای آن عمارت پیر و فرتوت 80 ساله، از همه نوستالژی های دوران تحصیلم در مقطع ابتدایی تنها خاطره هایی به جا مانده. دهه 60 ، اول مهر 64 ، کلاس اول، یادگارهایی ذهنی از نوع شیطنت های یک پسر بچه تخس تیرماهی و کورسویی از در ذهن مانده‌های تلخ و شیرین دوران جنگ تحمیلی، تحصیل تا کلاس چهارم و کوچ به دبستانی دیگر برای پاس کردن کلاس پنجم!

خاطره بازها اول مهر که از راه می رسد، بی گمان یاد اولین روز کلاس اول دبستان‌شان می‌افتند و اگر بعد از دو سه دهه همان دبستان هنوز سرپا باشد بلاشک هوس می‌کنند تا اول مهر سری به آن بزنند. برای تداعی خاطرات روزی که شاید بغض و گریه امان شان نمی‌داد و می خواستند هر جوری هست روز اول مهر و از سر صف دبستانی که هنور مجهز به دوربین مداربسته!! نبود فرار کنند و به خانه برگردند!

حالا برای مثل منی که دیگر اثری از دبستان دوران تحصیلش نیست راهی باقی نمی ماند جز این که روز اول مهر و برای ارضای حس نوستالژی بازی‌اش سری به مدرسه دوران تحصیل در راهنمایی بزند. که هنوز با وجود فرسودگی سرپاست، که هنوز شاید چند سالی مانده تا لودرها به سمتش یورش ببرند و به جرم این که سن و سالی از او گذشته و ماندنش دیگر به صلاح نیست و برای جان بچه های مردم خطرآفرین است ریشه‌اش را از جا برکنند.

حالا بعد از 27 سال و در روز اول مهر 96 برگشته‌ام به اول مهر 1368، مدرسه راهنمایی آیت الله مدرس دیروز و دبیرستان متوسطه اول آیت الله مدرس امروز، عجیب است که از هیاهوی 27 سال پیش خبری نیست. 15 کلاس و شاید در حدود 600 دانش آموز پسر دیروز، حالا و در این شنبه اول مهر سال 96، رسیده اند به تنها 6 کلاس و چیزی در نهایت 200 دانش آموز کلاس هفتم تا نهم متوسطه اول. با لباس های فرم یک دست و حاضر در مراسم ویژه صبح‌گاه اول مهر. در دبیرستانی تقریبأ سرد و بی روح و بدون فضای سبز و آسفالتی معیوب که مدیران و متولیان گذشته‌اش به گفته مدیر امروزی، تا آن جا که " زورشان رسیده " برای رونق آن تلاش کرده‌اند.

یاد صحبت های چند روز پیش خدمتی "مدیر آموزش و پرورش کاشان " در نشست خبری اش به مناسبت فرارسیدن ایام بازگشایی مدارس می‌افتم که به گفته‌ی او 99 درصد بودجه وزارت آموزش و پرورش صرف امور اجرایی از جمله حقوق کارکنان می شود و پولی برای مرمت و بازسازی ابنیه و امکانات زیرساختی مثل مدارس نمی ماند. این یعنی این که وقتی هیچ صاحب منصب خرد و کلانی برای آموزش و پرورش و جایی که ساختن نسل فردا را بر عهده دارد اهمیتی بالفعل جز در حد شعار قائل نیست، لاجرم برای ساختن مدرسه جدید و مرمت مدرسه های قدیمی، مردم خیر و نیک اندیش باید وارد کارزار شوند.

مدرسه راهنمایی آیت الله مدرس دیروز و دبیرستان متوسطه اول آیت الله مدرس امروز. مدرسه یی در حاشیه شهر، جایی در جوار بلوار موسوم به کمربندی، مدرسه یی در یکی از نقاط کمتر توسعه یافته، پرتراکم و پرجمعیت شهر، مدرسه‌یی 46 ساله که غیر از دیوارهای جدیدأ رنگ شده حیاط، همانی است که در این 46 سال بوده! چرا که اگر این آخری‌ها چیزی هم مثل کولر و حتی شیر آب دستشویی‌ جدید و مدرن به آن اضافه شد دزدهای چست‌و‌چابک و البته نیازمند، با استفاده از دیوارهای کوتاه مدرسه امانش ندادند و شاید شبانه به یغمای‌شان بردند. شاید از سر نیاز و هم از بابت نگرانی به خطرافتادن امنیت شغلی برخی ساقیان محترم در این وانفسای بحران اشتغال !!

این ها را مدیر جدید دبیرستان متوسطه اول شهید مدرس می گوید. مهدی رضایی، از هنرمندان تأتر کاشان که با سبقه‌ی فرهنگی‌اش، به تازگی مدیریت دبیرستان را به او محول کرده‌اند. مخاطبش هم والی زاده " سرپرست شهرداری منطقه یک کاشان " و چندی از کارکنان این منطقه از شهرداری است که با دعوت او برای بازدید از دبیرستان در روز اول مهر در دفتر مدیر دبیرستان، مقابلش نشسته اند تا برخی نیازهای اساسی این آموزشگاه دوره متوسطه از جمله آسفالت و تأمین فضای سبز را مرتفع کنند.

نبود توپ، میز تنیس روی میز و دیگر امکانات ورزشی، کمبود آب سردکن برای تأمین آب شرب حدود 200 دانش آموز، نبود امکانات نورپردازی و انفورماتیک و رایانه‌یی لازم، فقدان تجهیزات امنیتی مانند دوربین مداربسته، از دیگر درخواست‌هایی ست که رضایی " مدیر دبیرستان " به صورت دردمندانه در گفتگو با والی زاده "  سرپرست منطقه یک شهرداری " مطرح و تأکید می کند که با تأمین این نیازها از سوی عوامل مختلف از مسؤلان اجرایی و شهری گرفته تا خیرین ارجمند، این دبیرستان می‌تواند پایلوت انجام آموزش فعالیت های ورزشی و فرهنگی هنری فوق برنامه از جمله خوشنویسی، تأتر و .. در این نقطه نیازمند و کمترتوسعه یافته از شهر باشد.

سرپرست شهرداری منطقه یک کاشان نیز البته در صحبت هایی با اذعان به این که تلاش خواهد کرد برخی از نیازهای این واحد آموزشی را مرتفع کند از اهمیت جایگاه آموزش و پرورش می‌گوید و این که آموزگار و استاد متعهد، بالاتر از آموزش درس‌های تئوری می تواند با رفتار و اخلاق و بیان درس‌گفتارهایی از منش و روش‌های زندگی بر اساس زیست انسانی و اخلاقی، نسلی فرهیخته، تلاش گر و دلسوز و دغدغه مند به حال جامعه بسازد.

در میانه‌ی ساختمان دوطبقه مدرسه راهنمایی آیت الله مدرس دیروز و دبیرستان متوسطه اول آیت الله مدرس امروز، قسمتی حیاط‌مانند با فضای سبز محدود اما سرد و بی روح وجود دارد که همه عناصر و اجزایش از روزگار قدیم اصیل و دست نخورده و البته فرسوده باقی مانده! بعد از اتمام آیین صبح‌گاه اول مهر و گشت و گذاری در طبقات و سرک کشیدن در کلاس‌ها با هدف خاطره بازی، برای صبحانه‌خوردنی مختصر با کادر آموزشی دبیرستان به قسمت حیاط میانه ساختمان می روم که از دو طبقه و تمام راهروها به آن مشرف است.

حین لوله کردن لقمه نان و پنیر و گوجه، چشمم به دیوارهای آجری، در و پنجره ها و درخت کاج وسط حیاط می‌افتد که نیم‌تنه‌ی خشک آن بدجور به کهولت و سالمندی می زند. کمی آن طرف‌تر و چسبیده به سه کنج دیوار حیاط هم موجودی خاک آلود، ساکت و خفته در دنیای خودش ناگهان توجهم را به خود جلب می کند، نمادی از بی‌توجهی و دهن‌کجی به مدرسه‌یی که روزگاری محلوجی‌ها و جمالی‌ها را در خود پرورش داده. او کسی نبود جز یک میز چوبی قدیمی و کهنه" فوتبال‌دستی " که با زبانی بسته و در کام، از روزگار تلخ رفته بر این آموزشگاه می‌گفت.

 
 
 

به کانال کاشان آنلاین در تلگرام بپیوندید

https://telegram.me/kashanonlinechannel

 

 

 

 

ارسال نظر


کد امنیتی
بارگزاری مجدد

مکتب
what's up

                              ثبت نام در خبرنامه

گالری تصویر و چند رسانه ای

آمار بازدید

امروز454
دیروز567
این هفته2102
این ماه12548
جمع کل793255

آی پی شما 54.156.82.247
Unknown ? Unknown